Afgelopen zondag een dagje Venlo gedaan. Het was weer museumweekend en dan gaan we meestal even naar het Limburgs museum en museum Bommel van Dam. In het Limburgs museum pakken we dan alleen de wisseltentoonstelling, maar afgelopen zondag ging dat niet op. Met moeite hadden we Igor en Milan meegekregen naar Venlo en toen ze eenmaal in het Limburgs museum waren toen wilden ze weer de speurtocht van Pieke doen. En voor die speurtocht moet je de vaste tentoonstelling bekijken. Albert en ik hebben die al vaker gezien dus daar hadden we niet zo'n zin in, maar ja we hadden de jongens met moeite meegekregen dus mochten ze de speurtocht doen. Maar dit had wel tot gevolg dat we heel lang in het museum geweest zijn. En ondanks dat ze de speurtocht al vaker gemaakt hadden, de laatste keer was alweer een jaar of 3 geleden, vonden ze het heel leuk. Naast de speurtocht met vragen die ze moesten beantwoorden zijn er in het museum zijn ook leuke kinderdingen, zoals een geheime gang, met doorzichtige gekleurde blokjes een glas-in-lood nabootsen, met grote houten blokken een kasteel bouwen enz. enz. Alles wilden de jongens doen dus dit hield ook best op.
Met als gevolg dat ik en Albert ook aan het einde van dit museumbezoek geen zin meer hadden om naar museum Bommel van Dam te gaan. We wilden lekker naar buiten.
Nou had ik ergens gelezen dat 5 april ook "de Dag van de Maasboulevard" plaatsvond. Dus togen wij naar de Oude Markt waar het plein was omgetoverd tot een klein stadspark met gras, bomen enz. Er stond een minibioscoop waar de 2 brugontwerpen gepresenteerd werden. Ik had al via internet op mijn favoriete brug (brug A) gestemd en een naam voor de brug ingediend. Albert, Milan en Igor hebben zondag gestemd, alledrie op brug B. Ja, na de presentatie in de bioscoop had ik misschien ook liever op brug B gestemd, alhoewel brug A ook heel mooi is. Maar we stonden dus op de Oude Markt en toen zag Igor de "skybox". Zie foto hieronder.
Nou dat zag hij wel zitten. Daar moest-ie in en Albert en Milan wilden ook wel. Ojee, dat is niets voor mij. Niet dat ik hoogtevrees heb, maar ik ben met zo'n dingen altijd bang voor materiaalpech. De skybox hing natuurlijk aan een kraan zo'n 50 meter boven de grond. O, als die kabel nou maar niet knapt, denk ik dan, of dat-ie kraan omvalt. De kraan stond in de buurt van de parkeergarage, dus heel langzaam lopend (ik dus) door de Jodenstraat, waar ook graszoden lagen, gingen we naar de skybox. Ik hoopte nog dat de rij heel lang zou zijn en dat ze er vanaf zouden zien, want ik zag het niet zo zitten dat ook mijn kleine mannetjes erin zouden gaan. Maar ja, daar aangekomen was de rij niet zo lang en nu ze het van dichtbij zagen wilden ze er echt in. Maar....er was een leeftijdsgrens van 12 jaar, dus Igor mocht er niet in. Hij balen! Oké dan, alleen Albert en Milan zouden gaan en ik zou met Igor wachten. De skybox was nog boven toen er gemeld werd dat er nog 2 "ritten" gemaakt zouden worden. 22 man werden er afgeteld en daar zaten Albert en Milan ook bij. De laatste "rit" was nog niet vol, Albert en Milan zaten al in de lucht, toen ik besloot toch mee te gaan. Ja, af en toe moet je je grenzen verleggen. Ik dacht wanneer krijg je weer zo'n kans en de mensen die eruit kwamen vonden het niet eng en de moeite waard. Met zweet in de handen werd ik goed vastgesnoerd in de stoel en toen gingen we naar boven. Vond het toch wel eng en keek af en toe door het glazen dak naar de kabel waar-ie aanhing. Je kon ook met je stoel draaien, maar dat durfde ik pas op het laatst een beetje. Later hoorde ik van Milan dat-ie alleen maar gedraaid had met z'n stoel. Hij vond het super. Maar het uitzicht was prachtig. Je kon echt ver weg kijken. En als je dan bedenkt dat de woonflat die er komt nog hoger wordt dan 50 meter, die mensen krijgen echt een superuitzicht.
Eigenlijk wordt die "skybox" gebruikt om te dineren in de lucht (
http://www.dinnerinthesky.com/ ) en zit je met 22 mensen rondom een "tafel". In het midden kunnen mensen staan en dat is meestal de kok natuurlijk. In ons geval stond er naast iemand van dinnerinthesky ook de projectontwikkelaar die iets vertelde over de Maasboulevard. Oktober/november 2010 moeten de winkels opengaan en iets later worden de appartementen opgeleverd. Er komt een ondergrondse parkeergarage waar 550 auto's kunnen parkeren en ondergrondse winkels. Er komt een hele grote Mediamarkt en de Jumbo supermarkt. Ben benieuwd. We wachten af. Ik ben in iedergeval trots op mezelf dat ik in de skybox ben geweest.
Groetekes, Nicole
Joeri had 's middags een voetbalwedstrijd in Oostrum, de anderen waren dus in de tuin aan het spelen en toen zijn Albert en ik een stukje gaan fietsen. Eerst naar Motorcenter Venlo, omdat Albert nog een cadeaubon had waarmee je producten kunt kopen waar je de motor mee schoon kan maken. Waar zullen we nu naartoe fietsen? Even naar de stad? Mmm, we hebben eigenlijk niets nodig. Nee, maar gewoon even naar de stad en dan meteen weer terug. Oké, dat is goed. Eenmaal op de brug zei Albert dat hij nog nieuwe pasfoto's nodig had. Dan laat ik die bij een fotograaf in de stad maken. Toen we in de Nieuwstraat fietsten zagen we een klein kunstmarktje op het pleintje bij Domani. Dan zetten we hier de fiets neer en dan lopen we even over het kunstmarktje. Zo gezegd, zo gedaan. Amateurkunstenaars stellen daar hun waar tentoon. Veel schilderijen natuurlijk, maar ook keramiek. En toen viel mijn oog op de Dodo !
Ik kon mijn ogen er niet vanaf houden en het was liefde op het eerste gezicht. Hij was gunstig geprijsd, maar ja waar zet je 'm thuis weer neer. Even met dat vrouwtje staan praten die 'm gemaakt had. Ze gaf ons haar kaartje en we liepen weer verder. Maar ik bleef maar achterom kijken. "Wil je 'm hebben?", vroeg Albert. "Ja, eigenlijk wel, maar waar zetten wij die dodo dan neer". "Als je 'm wilt hebben dan maken we wel een plekje vrij". Dus we liepen terug en zeiden, "We kopen de dodo, maar we nemen hem nu niet mee want we zijn op de fiets". "Ik kan de dodo wel bij jullie thuisbrengen vanavond". (ze wist al uit het eerdere gesprek dat wij net zoals zij in Blerick woonden). Thuisgekomen vertelden we de jongens dat we een dodo gekocht hadden. Ze geloofden het niet. Ja, echt waar, een mevrouw komt hem zo brengen. "Nee", zei Milan, "dat geloof ik niet, een dodo is toch een uitgestorven vogel?" Haha, wij lachen. Het is een beeld en geen echte vogel! Ohh!
Ik heb een plekje vrijgemaakt op de schouw. Ik weet nog niet of dat z'n definitieve plek wordt. Misschien verhuist-ie naar het dressoir. Een voordeel van de plek op de schouw is dat waar ik ook ben in de woonkamer ik de dodo kan zien. Ik ben zoooo blij met mijn dodo!!!
